از کابوس های شبانه ام چه بگویم ؟
به که بگویم ؟
شبی که باور سکوت
در ابهامات پیچا پیچ مغزم جان می گرفت ؟
کسی نبود !
جایی نبود !
من باور کرده بودم که اینجا شهر سکوت است .
کجا رفت آن همه بغض که بی صدا می شکست
کجا رفت آن همه نیرو ی جنگاوری
کو ه کو ؟ اسمان رویاها کجاست ؟
شیرین قلم روزگار ما کجاست ؟
دوست دارم بدانم
بشنوم
اگر باز هم از کوی ما گذشتی
نشانی جدید تری بده
نه پشت پرده غزل ها !
دورترین خاطره ها سخت ترین آرزوها از آن کسی بود که هیچ وقت نبود نردیک بود اما در امتداد فاصله ها پنهان دور بود اما چون فرشته ای در کنارم نشسته بود چه کنم ؟ حرفهایم مچاله بود شعرهایم پاره پاره اما قلبم همچنان می خواند! روزی میــرسد … بـــی هیــــچ خَبـــَـــری … بــآ کولـــــه بــــآر تَنهـــآییـَم … دَر جـــآده هــآی بـی انتهــــآی ایـن دنیــآی عَجیـــــب … رآه خــــوآهم افتـــــآد … مَـــن کـــه غَریبـــــم … چـــه فَــــرقی دآرد کجـــــآی ایـــن دنیــــــآ بـآشــــم … همــه جــــآی جهــــآن تنهـــــآیی بــــآ مَـــن است…
حال این روزهای من.........
غذایت را سرد می خوری
ناهارها نصفه شب ، صبحانه را شام!
لباسهایت دیگر به تو نمی آیند ، همه را قیچی می زنی!
عاشق نیستم..
فقط گاهـــی به یادش که می افتم،
دلم تنگــــ میشود…
این که عــــشق نیست…
هســــــــت…؟
سکـــوت میکنم … بگذار حرفــــــ ها آنقدر یکدیگر را بزننــــــد!!! تا بمیرنــــــد !!!
بچـــه کـــه بـــاشی …
از “نقـــاشی”هـــایتـــ هـــم …
مــی تــواننــد بـــه روحیـــاتــ و درونیـــاتتــ پی ببــرنـــد ،
بـــزرگ کـــه مــی شـــوی …
از حــرفهـــایتـــ هـــم نمــی فهمنـــد تـــوی دلتــ چـــه خبـــر استــ !
لبخـــندمـــ را بریـ ــ ــدم
قــاب گــرفتمــــ
بــ ــه صـورتـم آویختــم !
حــالا بـا خیــال راحــت
هــر وقتـــ دلـــــمـــ گـــرفتـــ
” بغـــض ” مـیکنمــــ …
جغرافیای دیگری خلق کرده …
نبودنت …
ابروهایم شده اند …
خط ِ استوای جدیدی …
که حوالی شان
همیشه بارانیست . . !
خوشحالم...........از اینکه ادمارو خیلی زود شناختم!!!!
+ نوشته شده در شنبه 24 خرداد 1393ساعت 20:48 توسط darknes |