در زندگی دیگرم
بیشتر زندگی خواهم کردبیشتر خواهم ماند برای با تو بودن ها
در زندگی دیگرم
چهره رهگذران را فراموش نخواهم کرد
باز همان عابر کوچه ها خواهم بوددر زندگی دیگرم
حتما ملاقاتت خواهم کرد
در همان نگاه اولتو را خواهم شناختشعر خواهم شد در خطوط دفترمو رد پای خود را جای خواهم گذاشت...
در زندگی دیگرمپ.ن: شروع بهارست و زندگی ست در ادامه خط قبلییا سر خط ... تا خدا چه بخواهد

دستان م سرد است

و قهوه ام

و رد پای جا مانده اش در باران

می درخشد رد پایم در انتظارش

...

کسانی که غرق در گناه هستن کم کم

در تاریکی فروه می رن و به جای می رسن

که دیگر هیچ نوری نیست .

darknes یعنی تاریکی مطلق ( نویسنده میثم)

 فرشته ی تاریکی...

صدايت را مي شنوم
از ته کوچه نور مي آيد
کدامين باور تو را تاريکي ناميد؟
بر خيز
زمان اندک است
چشمان خيره ات پي کيست؟
آري 
تو تنها نيستي
شايد هم تنها تو نيستي!
چه کسي مي داند؟
برخيز و اميد وار باش
گوش کن
مي شنوي؟
باور من تو را نور مي نامد
تو را پاکي مي خواند
تو را جدا مي داند!
اي من!
همدل با من بيا
به سرزمين روشنايي ها قدم بگذار
سرزميني که در ان ديگر هيچ باوري تو را تاريکي نخواند!
نگاه کن تا چشم کار مي کند نور است و نور
روشنايي مطلق
همسايه ي تاريکي هاست
احتياط کن
دره ي غفلت نزديک است
تاريکي و نور
جبر و اختيار
دره و کوه
اعتماد
و
انگاه
انتخاب!
آري تو
تو اي دردانه ي طبيعت
وجودت معناي اراده ي اوست
چه سعادتي
جهانيان به وجودت رشک مي ورزند
آنگاه تو....
کافيست باور کني

خواهي ديد 
کوه نور در برابر دره اي سياه باکي به دل ندارد
چه کسي مي داند؟

صدای سنگین سکوت...

در ذهن خسته ام میشکند،

از خویش دور افتاده ام لیک،،،

عجب صبري خدا دارد !

عجب صبري خدا دارد ! 
اگر من جاي او بودم . 
همان يك لحظه اوّل ، كه اوّل ظلم را مي ديدم از مخلوق بي وجدان ،

جهان را با همه زيبايي و زشتي ، به روي يكدگر ، ويرانه مي كردم . 
عجب صبري خدا دارد ! 
اگر من جاي او بودم . 
كه در همسايه صدها گرسنه ، چند بزمي گرم عيش و نوش مي ديدم ،

نخستين نعره مستانه را خاموش آندم ، بر لب پيمانه مي كردم . 
عجب صبري خدا دارد ! 
اگر من جاي او بودم . 
كه مي ديدم يكي عريان و لرزان و ديگري پوشيده از صد جامه رنگين ،

زمين و آسمان را واژگون مستانه مي كردم. 
عجب صبري خدا دارد ! 
اگر من جاي او بودم . 
نه طاعتمي پذيرفتم ، نه گوش از بهر استغفار اين بيدادگرها تيز كرده ،

پاره پاره در كف زاهد نمايان ، سبحه صد دانه مي كردم . 
عجب صبري خدا دارد ! 
اگر من جاي او بودم . 
براي خاطر تنها يكي مجنون صحرا گرد بي سامان ، هزاران ليلي

ناز آفرين را كو به كو ، آواره و ديوانه مي كردم . 
عجب صبري خدا دارد ! 
اگر من جاي او بودم . 
به گرد شمع سوزان دل عشّاق سرگردان ،

سراپاي وجود بي وفا معشوق را ، پروانه مي كردم .

عجب صبري خدا دارد ! 
اگر من جاي او بودم . 
به عرش كبريايي ، با همه صبر خدايي ، تا كه مي ديدم عزيز نابجايي ،

ناز بر يك ناروا گرديده خواري مي فروشد،

گردش اين چرخ را وارونه ، بي صبرانه مي كردم .

عجب صبري خدا دارد ! 
اگر من جاي او بودم . 
كهمي ديدم مشوّش عارف و عامي ، ز برق فتنه اين علم عالم سوز

مردم كش ، به جزانديشه عشق و وفا ،

معدوم هر فكري ، در اين دنياي پر افسانه مي كردم . 
عجب صبري خدا دارد ! 
چرا من جاي او باشم . 
همينبهتر كه او خود جاي خود بنشسته و تاب تماشاي تمام

زشت كاري هاي اين مخلوق رادارد ، وگرنه من به جاي او چو بودم ،

يك نفس كي عادلانه سازشي ، با جاهل وفرزانه مي كردم .

عجب صبري خدا دارد ! عجب صبري خدا دارد !

می گوینده عشق نعمتی است که از طرف خداوند به انسان هدیه داده شده است

پس چرا باید بین دو مرغ عشق جدایی درست کرد زندانی که لیلی را این ور

و مجنون را در طرف دیگر و یک جلاد وسط آنها که حتی حق نداشته باشند

همدیگر را نگاه کنند .

آسمان شب من ستاره ها همه بی فروغ و بی نورند
تنها ستاره توئی و درخشان چو ماه و خورشیدی
اگر نبود پرتو حسنت چو شمع در شب تار
به آسمان و زمینش قسم 
که خورشید بود برایم به سان تاريکي
اگر نبود نور امیدی که تو به من دادی
اثر ز من نبود و غرق بودم میان تاريکي
اگر نبود دو چشمت به رنگ ناب عسل
تمام رنگهای جهان بود برایم مثال تاريکي
تو آمدی و دلم باز رنگ عشق را فهمید
وگرنه روز و شب من سیاه بود به رنگ تاريکي
تو آمدی و نفسهای من امید را زمزمه کرد

من دراین تاريکي
فکر یک بره روشن هستم
که بیاید علف خستگی ام را بچرد
من دراین تاريکي
امتداد تر بازوهایم را
زیر بارانی می بینم
که دعاهای
نخستین بشر را ترکرد
من در این تاريکي
درگشودم به چمنهای قدیم
به طلایی هایی که به دیوار اساطیر تماشا کردیم
من در این تاريکي
ریشه ها را دیدم

این قسمت بخونی اما بهش عمل نکنین

این براتون گذاشتم گول شیطان نوخورین

با تشکر

Lucifer
Show me the secrets enshrined
The hidden source of eternal wisdom
That dwells within the abyss
Infernal majesty
Guide me in my eternal search
Lead me to the ancient empire
Of dark treasures that once were lost

لوسیفر ( یکی از شیاطین )
رازهای تقدیس شده را به من نشان بده
سرچشمه های مخفی دانش بی پایان
که سکونت می کند در مغاک
عظمت شیاطین
مرا در این جستجوی بی پایان رهبری می کند
هدایت می کند مرا به سوی امپراتوری باستان
از گنجینه هایی که در آنها از دست رفته است

Lord of darkness
I speak thy name
Bestowe me a vision
From the deeps beyond the flames
Share me the power
Enchant my darkened soul
Grant me the key
To the mysteries

ارباب تاریکی
نام مقدست را صدا می کنم
مرا با بصیرتت بپوشان
از اعماق شعله ها
قدرتم را تقسیم کن
و افسون کن روح تاریک مرا
کلید را به من ببخش
به سوی افسانه ها

Wandering alone in the hall of damnation
Enlightened by the reflections of the moon
As voices of the night calls my name
I enter the halls of blasphemy
Rites of ancient sorcery unknown
Since the darkest centuries of time
The hidden chambers reveals the past
Engraved in the archways in stone

تنها و سرگردان در این سرسرای لعنتی
آزاد شدم با تابش نور ماه
همچنان که شب نام مرا صدا می زند
به سرسرای کفر وارد می شوم
تشریفاتی از جادوی باستانی ناشناخته
پس از تاریک ترین قرن تاریخ
اتاق های مخفی گذشته را آشکار می سازند
کنده کاری شده در گذرگاه سنگی

Demon lord
The apocryphal king of the abyss
Reveal the unholy secrets
Unveil the source of hellish creation
Inferal majesty
I summon the infernal forces
Let the ancient flame burn
Lord - bring us damnation

ارباب شیطان
بساز سلطان مغاک را
و آشکار کن رازهای نامقدس را
نمایان کن سرچشمه خلقت جهنم را
عظمت شیطان
من احضار می شوم با قدرت شیطان
بگذار شعله های باستانی بسوزد
ارباب – برایم نفرین بیاور

I'm an enchanter
A disciple of the art aflame
In the depths of my heart
The sigil of satan engraved
Satan
Thou who possess the greather force
I'm thy faithful servant
The words of summoning I recite

من جادوگرم
مرید شعله ها
در اعماق قلبم
امضای شیطان نقش بسته است
شیطان
تو دارای بزرگ ترین قدرتها هستی
و من خدمتکار با وفای توام
کلماتی که مرا فرا می خوانند

Secrets of the black arts
Secrets of the black arts

راز استعدادهای تاریک
راز استعدادهای تاریک

در تاريكي ذهن من
تو سياه نباش
خاموش كن چراغ تاريكیت را
و به ياد آن شب های مهتابی
كمي بتاب
آن شبها كه ياس هاي سپيد
وسوسه ميكرندند مشام كوچه ها را
آنشب ها كه آسمان دليل پرواز بود
و ما سبك تر از رويا

میان تاریکی


تو را صدا کردم


سکوت بود و نسیم


که پرده را می برد


در آسمان ملول


ستاره ای می سوخت


ستاره ای می رفت


ستاره ای می مرد


تو را صدا کردم


تو را صدا کردم


تمام هستی من


چو یک پیاله ی شیر


میان دستم بود


نگاه آبی ماه


به شیشه ها می خورد


ترانه ای غمناک


چون دود بر می خاست


ز شهر زنجره ها


چون دود می لغزید


به روی پنجره ها


تمام شب آن جا


میان سینه ی من


کسی ز نومیدی


نفس نفس می زد


کسی به پا می خاست


کسی تو را می خواست


دو دست سرد او را


دوباره پس می زد


تمام شب آنجا


ز شاخه های سیاه


غمی فرو می ریخت


کسی تو را می خواند


هوا چو آواری


به روی او می ریخت


درخت کوچک من


به باد عاشق بود


به باد بی سامان


کجاست خانه ی باد ؟


کجاست خانه ی باد ؟

رسم عاشقی نیست بایک دل

دو دلبر داشتن

گردو غبـــار روی پلـــک هایم مانــــع از دید شفاف چشـــم هایم می شوند

گه گاه به سرفه می افتم...یا چشم های بسته اشــــک نیلوفر ها را می بینم

برگه ای در زیر پایم از خــــط خطـــی های تو

شاید فقط هنـــگام کشیدن این نقـــاشـــی 5 ســـال داشتی

پـــوستر های خاـــک خـــرده ی بـــت من ...هاه چه خاطـــره انگیز است

در بغلم لنـــگه ای آل اســـتار کـــهنه

چقدر دوستـــش دارم...یـــادت می آید؟؟؟

وقتی مرا خـــریدی آل اســـتار هایم بـــراقم کمتر از موـــهای تـــاب دارم جذبـــت نکرد

من با این کفـــش ها بلد نبودم برقصـــم

چه عاشـــقانه دست هایت دور کمـــرم حلقه می شد و لب هایت بر روی گردنـــم جا خوش می کردند

هنوز حســـم نمرده است...هنوز هم بوی عشـــق از لای دیـــوار های اتاق را می شـــنوم

و من هرگز از یاد نخواهـــم برد زمانی که کفـــش های روبـــان دار صـــورتی را برایـــم خریدی

شاید وقتی دیدی آل استـــار هایم پـــاره شده این فکر به ســـرت افتاده

و من مثل بچه ها که برای اب نباتـــشان گریـــه می کنند برای کفـــش هایم گریـــه کردم

دست در دست دوشیـــزه با کفـــش های صـــورتی...همان موقع که صدای گرامـــافون های های گریه

ام رامی بلعید

من چه بچـــگانه قهر کردم او چه رنـــدانه همه چیز را جـــدی گرفت

یک پیک ...دو پیک...مســـت شدن هایت با دوشیزه

یک پک...دو پک...ابـــر های غلیظ ســـیگار

خنده ی تو...خنده ی او...ســـرازیر شدن اشـــک از چشـــم های من

شاید خبر نداشتی همان موقع که ســـرت بر روی سینـــه ی او بود چگونه قلـــب من فرو ریخت

یـــک شـــب..دو شـــب...من هنوز به نشستن پشـــت پنجـــره ی انبـــاری خـــو نگرفته ام

یک لـــب...دو لـــب...لـــب هایم ولی هیچگـــاه دیگر با هم نخنـــدیدند

یک چشـــم...دو چشـــم اما دیگر هیچـــگاه چـــهره ات را ندیدم

یک اخـــم...دو اخـــم اما دیگر هیچگاه لـــب هایت اخـــم هایم را باز نکرد

یه گـــوش...دو گـــوش...دیگر صـــدایت نمی آید

یک لنگه..دو لنگه...تنـــها آل اســـتار هایم جفـــت مانده اند

یک ســـال..دو ســـال...راستی؟

چند ســـال است که پشـــت این پنجـــره خـــاک می خـــورم؟

الهه ی تاریکی چشمانش را به لب های ارباب _کوه غرور_میدوزد

چه بیخیال گفت الهه ی تاریکی محکوم به مرگ

انگار الهه ی تاریکی هم از همان رقصنده های تالار بود

هنگام ادا کردن این جمله ارباب گذشته اش را فراموش کرده بود

گذشته ای که در ان دم از عشق الهه میزد و از تاریکی فام و پاکش سر مست میشد

صدا ها برای الهه گنگ اند

نمیشود...نمیبیند...حس نمیکند...از تالار جایی که در ان هوا برایش تعفن اور است بیرون می اید

پاهایش او را میکشند

طناب دار گردن الهه را نوازش میدهد

بدون اینکه ارباب او را بکشد خودش زودتر از این دخمه رفت

تنها نامه ای در اسمان شب نوشت که ارباب هنگام دیدنش وجودش لرزید

من الهه ی تاریکی را باکی از مرگ نیست...

در زندان چشمانت مرگ را تجربه کردم

من محکوم میشوم به جرم بی گناهی

به جرم هوس بازی های ارباب مغرور

ارباب بترس...از یادگاری ام شب بترس...از سمفونی ناله هایم بترس...از چشمان سیاهم که لحظه ای رهایی

نمی کند بترس

الهه ی تاریکی  بعد از دوشیزه ی سیاه کینه به خاک سپرده شد

طفلکی زجر کش شد

سرمه ی چشماش ریخته بود... زیره چشماش گود رفته بود.. .لباش کبود شده بود

لای موهای مشکی پر کلاغیش رنگ سفید تو چشم میخورد

برایش طلب امرزش کن

کلاغ ها با بغض میخوانند... از دست دادن دوستشان غم انگیز است

اکنون دخترک چشم ابرو مشکی و اخمو زیره خروار ها خاک خوابیده است

کسی نمیخواد با الهه ی تاریکی وداع کنه؟؟؟؟؟؟؟

اشکال نداره الهه مهربون بود...از این نامردیا زیاد دیده بود

خاک خودش روی  بدن الهه میریزه...کسی نیست باهاش وداع کنه

الهه ی تاریکی رفت تا دوباره صبح شه و دروغ ها از سر گرفته شن

الهه دختر خوبی بود...برایش طلب امرزش کنید...

از خدا براش میخوایم که توی اون دنیا در ارامش باشد

هشدار!!!

الهه داره میمره...

الهه داره میمیره و اون حتی از اشکای شبش هم خبر نداره...

نفس کشیدن برای الهه ممنوع شده...

خودش اینو حس میکنه

الهه ضعیف شده

حتی قادر به تحمل وزن خودش هم نیست

اما اون خبر نداره با هر اشکی که الهه براش میریزه ذره ذره ی وجودش اب میشه

کاشکی این اشکا نبودن تا دل تنگیمو برای تو به همه نشون ندن...

هر وقت کسی پشت سرت بد میگه بغضی که تو گلومه مانع طرفداریم از تو میشه

میدونم دیگه تو نمیای

اما نمیدونم چرا هنوز چشم به راهم

میترسم دیکه هیچ وقت نبینمت

خیلی وقتا دلم میخواد صداتو بشنوم اما میترسم اشکام عذابت بده

همه ی اینارو برای تو مینویسم

اما ایا تو اصلا خوندیشون؟

میدونم دیگه عشقه من تو دلت مرده

اما عشقه تو,تو دله من نمرده

تو عهدتو شکوندی اما من هنوز بهش پایبندم

میدونم باید طاقت بیارم

اما تا کی؟

تا زمانی که دیگه نا امید بشم و کاتر روی شاهرگم شروع به رقصیدن کنه؟

الهه رنگ باخته...

اصلا مگه رنگیم بدون تو وجود داره که باهاش خو بگیرم؟

کمک...

یکی الهه رو ارومش کنه...

اون داره میمیره...